Niemand moet hierover zeuren:
als ik patatten eet, eet ik verdomme patatten. De blikken van die uitgemergelde
vrouwen in de supermarkt wanneer ik passeer met mijn vijf kilo zak patatten: ik
kan ze niet meer tellen. Ik stel me voor dat ik ze pureer, samen met hun
fitness abs, hun zonnebankkleurtje – veel te heftig, veel te bruin – en hun fel
gelakte rode nagels. Ze lopen daar met hun kont te draaien, graaiend naar
zakjessalade, gerookte zalm en kerstomaten. Ik eet wat ik wil. En in mijn winkelmandje
liggen nu eenmaal patatten. Klaar om gekookt te worden, met veel zout.
Wanneer is dat eigenlijk
begonnen? Dat gezanik over voeding. Dat gezeur over wat je al dan niet in je
mond mag stoppen. Mijn moeder verzekert mij dat het van alle tijden is. Bestond
er in mijn oma’s tijd al quinoa in microgolfzakjes? Dronken zij sapjes van de
sapjesbar en koffie met sojamelk? Bestrooiden zij hun plattekaas met chiazaad? Zaad
is voor de vogels. Mijn oma zou eens goed lachen.
Voeding is nog steeds wat je
opeet om te overleven. Weg met al die designershit. Of behoort u toevallig ook
tot de goji bessen-, havermout- en superfoodfan? Hipsters moeten ook eten
natuurlijk.
En dan begint de weg van het
bedrog. Hoe smaakt het? Naar niet veel. Ooit al eens een kom quinoa gegeten?
Dat trekt op niks.
Stel: voeding valt weg, het
hele spijsverteringsstelsel wordt er tussenuit gehaald. Kakken is niet meer aan
de orde. Wat zou u dan gelukkig maken? In mijn geval niet bijster veel. Ik zou
anders reageren op alles rondom mij. Agressiever. Ik zou namelijk honger
hebben.
Dus ja, we zitten nu met dat
systeem. Het systeem dat we onze mond moeten voeden, zodat ons lichaam er alles
uithaalt wat het nodig heeft om te overleven. En ik ben er persoonlijk niet
rouwig om.
Alles draait rond smaak. ’s
Nachts droom ik over frietjes met stoofvlees, donuts en marsepein. Letterkoekjes
en chocolade. En dan heb ik het niet over die troep met zeventig procent cacao.
De enige echte melkchocolade, met nootjes en karamel als het even kan. In mijn
ergste nachtmerrie komt er gewoonlijk geen eten voor. Wanneer ik opsta, eet ik
het liefst gebakken appeltjes in een omelet met bruine suiker. In mijn thee
geen stevia, maar suiker. Mijn yoghurt is even vol als mijn kont. Ik ben een
smakenkampioen.
Ik kan het ook niet helpen. Ik
ben door mijn oma volgepropt met suikers en vetten. Die malle vrouw vroeg als
kleuter geen snoepjes, maar een ‘vette pan’, waar ze met een broodkorstje de
boter gemengd met de sappen van het gebakken vlees opdepte. Suiker heeft zij
moeten missen en ter compensatie heeft ze mijn broer en mezelf een jeugd vol
van dat goedje gegund. De suikerlaag op onze rijstpap – met gouden lepeltje – was
minstens een centimeter dik. En mijn ouders ons maar wortels, komkommers en
tomaten serveren. Ik haatte tomaten.
Het zit in de genen. Mijn
grootvader woog op zijn huwelijksdag 68 kilo. Na twee jaar huwelijk naderde hij
de 100. Bakkersbloed. Hij maakte de beste boterkoeken met vanillepudding die ik
ooit heb gegeten. Als ik nu een boterkoek proef, moet ik huilen.
We weten allemaal dat suikers
en vetten nu eenmaal dingen zijn die onze hersenen het liefste hebben. Ze
brengen een gelukzalig gevoel teweeg. Mensen die liters cola drinken op een
dag, zijn op zoek naar geluk. Mensen die een ‘Wopper’ gaan halen bij de Burger
King, ook. We eten om gelukkig te zijn en we zijn gelukkig omdat we eten. Ik
toch in elk geval. Dus rot op met uw zalfjes van aardpeer en guacamole zonder
zure room en breng me een cheeseburger.
Heel af en toe betrap ik
mezelf op het feit dat ik een bord salade aan het klaarmaken ben. Een half uur
daarna heb ik honger en moet ik eens goed lachen. Wat maak ik mezelf eigenlijk
wijs? Ik ben een pizza- en frietenpersoon. Of nog zo’n klassieker: het
yoghurtontbijt met muesli dat ik al brakend verorber. Croissants en sandwiches
met oude kaas, er gaat niks boven. Een mens is niet gemaakt om honger te
lijden.
-Julie
DOELGROEP: Humolezers, omdat
het toch een beetje grappig en uitdagend bedoeld is.
Black,
de nieuwe film van de ondertussen bekende Adil El Arbi en Bilall Fallah, is binnenkort te zien in de zalen. Normaal gezien draait de
media pas op volle toeren nadat een prent is uitgekomen, maar de
cultuurliefhebber weet in dit geval wel beter. Black gaat in België
in première op 11 november. Toch heeft de film in Toronto – Het
Cannes van Amerika – al een felbegeerde prijs gewonnen: de Dropbox
Discovery Award. De jury prijst de cinematografische visie van de regisseurs en de acteerprestaties van de personages. Die werden op een ongewone manier gecast. Over de film Black zijn al heel wat woorden gevloeid. Hij wordt gehyped nog voor mensen de kans hebben gekregen hem te zien. De verwachtingen liggen hoog, zeker na die grote prijs in Amerika.
foto poster: www.black-themovie.com
Adil
en Bilal zijn daarmee niet aan hun proefstuk toe. Hun eerste film 'Image'
ging een jaar geleden in première en kende best een groot succes. 80
000 bezoekers zakten af naar de bioscoopzalen, lang niet slecht voor
een debuutfilm. Iedereen had het over 'de film die eindelijk eens
iets anders is'.
Black
is gebaseerd op de boeken 'Black' en 'Back' van Dirk Bracke en
vertelt het Romeo en Julia-achtige verhaal van twee bendes in
Brussel. Mavela, een zwart meisje uit de Brusselse straatbende 'Black
Bronx', wordt verliefd op Marwan, die behoort tot de rivaliserende
Marokkaanse bende '1080'. Dat is strafbaar in het bendeleven en
levert genoeg stof voor problemen. De film wordt heel rauw, maar
bevat volgens Adil en Bilall “liefde shit, actie shit en drama
shit. Het wordt de shit van de eeuw!” Het gaat momenteel hard voor de twee filmmakers. na hun prijs in Toronto, kregen ze talrijke aanbiedingen om het in Hollywood te gaan maken. Ze hebben inmiddels een contract beet bij 'Creative Artists Agency'. Dat is tevens het agentschap waarbij Matthias Schoenaerts zit, onze Vlaamse steracteur die Adil en Bilall als grote broer en beschermengel zien.
"Het wordt de shit van de eeuw!"
Speciale casting
De
intensieve casting voor Black begon in de maanden nadat Image was
gedraaid en nog niet volledig was afgewerkt. Tussen de twee films
werd het castingbureau Hakuna
Castings
opgericht. Wat niet veel mensen weten, is dat de acteurs in de film
gewoon van de straten werden geplukt. Adil verduidelijkt: “Sommige
acteurs uit 'Image' hadden we al in de straten van Brussel gevonden.
We werkten voor onze eerste film ook samen met een collectief dat
amateurfilmpjes in Schaarbeek maakte. Zij hebben ons toen geholpen
met de casting. Nabil Mallat speelde de hoofdrol in Image en heeft
bewezen dat hij kon acteren zonder enige ervaring. Hij wou die kans
geven aan andere mensen. Hij is naast mede-oprichter, een beetje het
boegbeeld van Hakuna.” Chafic Amraoui is samen met Adil, Bilall en
Nabil, de vierde oprichter van het castingbureau.
Toch
was dat alles zonder extra geld nooit mogelijk geweest. Het geld kwam
van hun grote broer Matthias Schoenaerts, die steevast geloofde in
het project van de vier vrienden. Hij vond de kans te mooi om te
laten liggen en vond dat het enthousiasme bij de oprichters
aanstekelijk werkte. “Zonder de money
van Schoenaerts, was het niet gelukt”, aldus Adil.
Achter de schermen bij een opnamedag van Black. Bron: Youtube.com
De castingdagen waren niet evident en werden op alle
mogelijke manieren, behalve de typische manieren, gehouden. Adil: “We
zochten in scholen waar massaal jonge acteurs aanwezig zijn. We
hadden zoveel mensen nodig, dat we ze gewoon op de straten in Brussel
aanspraken. Feestjes waren ook populaire plaatsen. We vroegen dan of
niemand zin had om mee te spelen in een nieuwe film.” Uiteindelijk
werd aan 450 mensen gevraagd auditie te komen doen, waarna de ultieme
cast overbleef. Vooral Bilall was bij het grootste deel aanwezig.
Adil heeft er naar eigen zeggen niet het geduld voor. “Ik dacht,
breng mij minstens veertig mensen en dan kom ik eens af. Ik was
aanwezig bij de laatste fases.”
“Zonder de money van Schoenaerts, was het niet gelukt”
De
castings worpen hun vruchten af. De vrienden kregen een bont
gezelschap van mensen samen. Stuk voor stuk ruwe diamanten die
toevallig over zeer veel talent beschikken. Wanneer je de trailer
bekijkt, zie je dat het acteerwerk niet zal teleurstellen. De
speciale manier van casting geeft volgens Adil zeker een meerwaarde
aan de film. “Wij waren op zoek naar een natuurlijke cast die ons
het gevoel gaf dat alles echt was. We hadden geen zin in acteurs die
gewoon hun tekstjes vanbuiten hadden geleerd. Net door voor mensen te
kiezen die geen professionele acteurs zijn, zorg je dat je een level
van realisme kan bereiken. Voor ons was dat zeer belangrijk.”
Wie
misschien wel de grootste revelatie van de film is, is Martha Canga
Antonio. Zij speelt de hoofdrol, Mavela van de Black Bronx. Adil: “In
Hollywood zijn ze aan het flashen op haar! Uit 280 films en bijna
1000 acteurs, is ze naast 8 andere mensen gekozen als 'actor to
watch'. Iedereen wil haar absoluut ontmoeten en de agencies hebben
het de hele tijd over die ene rising star uit de film Black.”
De officiële trailer. Bron: Youtube.com
Multiculturele acteurs
Een
mooi verhaal dus, dat nieuwe castingbureau. Het was dan ook dringend
nodig, want let's
face it:
we leven nog steeds in een samenleving waar discriminatie en racisme
heerst. Filmmakers worden daarmee ook geconfronteerd. Stel je voor
dat je als filmmaker een Chinese vrouw nodig hebt van 40 jaar die ook
vloeiend Nederlands spreekt en over een knap staaltje acteertalent
beschikt: begin maar te zoeken. Daar wil Hakuna Castings verandering
in brengen. In de klassieke Belgische castingbureaus vindt men al
snel dezelfde types mensen terug. Huidskleur speelt daar ook een
belangrijke rol in. De cijfers liegen er niet om. Volgens Adil ligt
het percentage van multiculturele mensen dat we op ons scherm te zien
krijgen, beduidend laag. “Ik verzeker u dat dat percentage onder de
tien procent ligt. Zelfs misschien maximum maar vijf procent.”
Een
percentage dat jammer genoeg wellicht nog te hoog wordt ingeschat.
“We hebben geen exacte cijfers ter beschikking, maar in juni kreeg
ik in een lezing van Yves Desmet te horen dat van het totaal aan 17
000 jobs in de media, slechts één procent door mensen van
allochtone origine wordt ingevuld. Dat terwijl die bevolkingsgroep
voor een tien procent van de bevolking staat”, zegt Orlando Verde,
stafmedewerker van de organisatie Kif Kif.
Kif
Kif
Kif
kif is een Vlaamse non-profitorganisatie die strijdt tegen
ongelijkheid en racisme. Kif Kif betekent: 'het is gelijk' in het
Arabisch. Gelijkheid is waar de organisatie voor staat. “Niemand
mag uitgesloten of achtergesteld worden omwille van nationaliteit,
zogenaamd ras, huidskleur, afkomst of nationale of etnische
afstamming, leeftijd, seksuele geaardheid, handicap, geloof of
levensbeschouwing, burgerlijke staat, geboorte, vermogen, politieke
overtuiging, huidige of toekomstige gezondheidstoestand, een fysieke
of genetische eigenschap, en sociale afkomst”, aldus Kif Kif. De
organisatie vindt dat het castingbureau meer dan een stap in de goede
richting is. “Ze focussen op mensen met een allochtone origine en
dat is een absolute noodzaak. Het
is een correcte poging om de symptomen van onze huidige media te
bestrijden”, zegt Orlando Verde.
foto: www.kifkif.be
Hakuna familie
Het
bureau krijgt nu reactie van ontelbaar veel multiculturele mensen die
geïnteresseerd zijn en zich willen inschrijven. Dat is volgens Adil
het belangrijkste dat ze wilden bereiken. “We willen dat iedereen
weet dat je niet over een opleiding of ervaring moet beschikken.
Alles is mogelijk en dat is heel tof. De drempel is eindelijk veel
lager of zelfs verdwenen.”
"Je moet niet over een opleiding of ervaring beschikken"
Hakuna
Castings mikt niet enkel op film. Je kan hen ook inschakelen voor
videoclips, televisieseries, reclames en fotoshoots. De klant stelt
zijn eisen, waarna zij in hun databank en op straat op zoek gaan naar
de persoon die de klant verwacht. Hakuna is steeds op zoek naar een
gezonde dosis attitude, expressie en vooral veel energie. Daarna
worden de ruwe diamanten gevraagd om auditie te doen, zodat ze voor
een camera kunnen acteren. De talenten worden tijdens en na hun
opdracht begeleid. Je bent welkom in de Hakuna
family!
Black
– the movie wordt op 19/10 voor het eerst vertoond op het
Filmfestival van Gent
en
gaat op 11/11 in première in de Kinepolis Antwerpen.
